در مسیر پرپیاده‌روی میان عشق و وفاداری، جایی که پاهای خسته از طول راه دیگر توان حرکت ندارند، دره‌ای از آرامش در میان راه سبز می‌شود. موکب‌ها، فراتر از یک ایستگاه برای استراحت، پناهگاه‌های مهربانی هستند. اینجا جایی است که با یک لیوان چای گرم، خستگی از جان می‌نشیند و با لبخند خادمان، روح دوباره تازه می‌شود. موکب‌ها، ایستگاه‌های بی‌چاشنیِ عشق هستند؛ جایی که زائر می‌آید تا خستگی‌اش را به خاک بسپارد و با روحیه‌ای تازه به مسیر ادامه دهد.

 

 

 

 موکب‌ها که اکنون به کانون‌های اصلی تجمع خادمان تبدیل شده‌اند، تنها با ارائه غذا و محل استراحت شناخته نمی‌شوند؛ بلکه نقش حیاتی در مدیریت توان جسمی زائران ایفا می‌کنند.

 

 موکب‌ها، مرز میان رنج و پاداش هستند؛ جایی که خستگیِ جسمانی در برابر طوفانِ مهربانیِ خادمان، رنگ می‌بازد. زائر وقتی قدم به موکب می‌گذارد، گویی از دنیای مادی خارج و به دنیای تجلیِ ایثار وارد می‌شود. اینجا، خستگی نه در خواب، بلکه در بوسه محبت خادمان و در معطر شدن با عطرِ خدمت، از بین می‌رود.