در هر گوشه از این مسیر طولانی، موکب‌داران با تمام توان در حال خدمت‌رسانی هستند، اما آنچه این خدمت را از یک وظیفه ساده به یک عبادت تبدیل می‌کند، «لبخند» آن‌هاست.

 

 موکب‌داران، با وجود ساعات طولانی بیداری و خستگی مفرط، همواره با رویی گشاده و لبخندی بر لب، از زائران استقبال می‌کنند. این لبخند، پیامی از صمیمیت و پذیرش است که به زائر نشان می‌دهد او در خانه خود است، نه در یک مسیر غریب.

 

یکی از زائران در موکب سازمان جهاد کشاورزی می‌گوید: «خستگی من با دیدن لبخند و خوش‌رویی این عزیزان فرو ریخت. آن‌ها با تمام وجود حس می‌کنند که ما میهمان خدا هستیم.»

 

این لبخندها، نمادی از آن نوع خدمت است که در آن، خدمت‌کننده از خدمت کردن لذت می‌برد و این همان جوهره اصلی اخلاق حسینی است.